(Source: timburtonmoviestills)
Küçüklüğümüzün bazı anlamsız kelimeleri, cümleleri ve soruları vardır ya, ben işte bununla en çok memleket muhabbetlerinde karşılaşıyordum o zamanlar. Böyle muhabbetlerin tam ortasında annem yahut babam Sivaslı olduğumuzu söylediğinde o soru çıkıp geliyordu ve ben hiçbir şey anlamıyordum. ‘Yananlardan mıydık, yakanlardan mı?’ Hiçbir şey anlamıyordum ama yine de o küçük aklımla biliyordum ki yakmak kötü bir şeydi ve biz iyi insanlardık. Peki ya şimdi post modern çağdaydık ve artık ondan mı ‘yakmanın’ da tarafı, iyisi, kötüsü, doğrusu ve yanlışı oluyordu?
“Bu sıralar hiç güzel yazamıyorum”, “Bu sıralar seni hiç güzel sevmiyorum” demektir bayım.
Ve emin olun, klavyemin tuşlarından, size değil de başkalarına ait kelimeler çıkamaz.
Başkalarıyla mutlu olurum, başkalarıyla olurum, hatta başkalarıyla çok uzun zaman olurum, ama yine de bu kelimeler sizden başkasına gitmez, gidemez.
Başkalarını da sevsem, o okuduğum şiirlerde sizden başkası aklıma gelmez.
İçimde uktesiniz, aşk kelimesinin karşılığı, “aşk” deği belki de ama osunuz işte.
Osmanlı da İstanbul’a aşıktı mesela. Elde etmesi zor oldu, elde etti, elde edince de İstanbul’dan başkasını hep dışladı. Üç kıtaya yayıldı, ama egodan başka bir işine yaramadı, en son Viyana’ya girdi, olmadı, inancı kırıldı, mutsuz oldu, tekrar İstanbul’a kapıldı, olmadı. Zaten cumhuriyeti kurarlarken de, ilk iş İstanbul’a olan aşklarından biraz olsun ayılsınlar diye başkenti Ankara yapmak oldu. Bazıları da Ankaraya aşıktır. Her neyse, Osmanlı hep İstanbul’a aşkından kazandı olgunluğunu, ama İstanbul’dan başkasına körlüğünden de kaybetti varlığını.
Sen Viyana mısın, İstanbul musun anlamadım sevgilim.
Gemileri karadan yürütecek gücüm yok zaten.
O yüzden ben başka şehirlerle oyalanırken, Bursa mesela, Edirne ya da, ben onlarla mutlu olup, imparatorluğumu kurarken,
Dizelerde ilk öznemsin, cümlelerimde gizli öznem, unutma.
Dur orda.
